Badania

Serdecznie zapraszamy do udziału w badaniu zatytułowanym:

Modalność terapeutyczna i cechy psychoterapeuty, jako wyznaczniki przymierza terapeutycznego wśród terapeutów różnych modalności.
 
Celem badania jest poznanie czynników mogących mieć wpływ na jakość przymierza terapeutycznego. Zastosowane narzędzia służą ocenie cech osobowości, poziomu empatii, zdolności mentalizacyjnych, strategii regulacji emocji oraz jakości przymierza terapeutycznego. Do badania zapraszamy psychoterapeutów czterech modalności: integracyjnej, poznawczo-behawioralnej, psychodynamicznej oraz nurtu ericksonowskiego. Badanie polega na wypełnieniu zamieszczonej w formie online ankiety socjodemograficznej oraz sześciu kwestionariuszy. Do każdego kwestionariusza dołączona jest instrukcja. Trwa ono około 20 minut.

Badanie jest prowadzone przez badaczy zatrudnionych na Uniwersytecie Łódzkim oraz w Instytucie Psychologii Zdrowia Polskiego Towarzystwa Psychologicznego, Polskim Instytucie Ericksonowskim oraz w NZOZ „Syntoria”. Jeśli masz jakieś pytania dotyczące badania, możesz skontaktować się z osobą za nie odpowiedzialną, dr hab. Moniką Talarowską-Dublicką, prof. UŁ (monika.talarowska.dublicka@now.uni.lodz.). 

Udział w badaniu jest dobrowolny. W każdej chwili może Pani / Pan zrezygnować z udziału w badaniu bez podawania przyczyny oraz bez żadnych konsekwencji. Za udział w badaniu nie otrzyma Pani / Pan wynagrodzenia. Wśród korzyści płynących z udziału w badaniu można wymienić zwiększenie autorefleksji nad własnym funkcjonowaniem zawodowym, a także udział w projekcie naukowym mającym znaczenie dla rozwoju środowiska psychoterapeutycznego.  Uzyskane wyniki przyczynią się do rozwoju wiedzy na temat czynników warunkujących jakość przymierza terapeutycznego, umożliwią lepsze zrozumienie mechanizmów skuteczności psychoterapii oraz mogą zostać wykorzystane w procesie szkolenia i superwizji psychoterapeutów, a także w rozwijaniu praktyki opartej na dowodach (evidence-based practice).

Jeżeli zdecydują się Państwo na udział w badaniu, prosimy o kliknięcie linku poniżej:

https://ankiety.uni.lodz.pl/index.php/751215?newtest=Y&lang=pl

Z radością informujemy, że w międzynarodowym czasopiśmie Psychoanalytic Psychotherapy (wydawnictwo Taylor & Francis) ukazał się ważny dla nas artykuł, pt. „Projective identification, hostile attribution bias, and personal narrative in integrative psychotherapy”. Dotyczy on zjawisk, które psychoterapeuci znają z codziennej pracy w gabinecie: identyfikacji projekcyjnej oraz skłonności do przypisywania innym wrogich intencji.

Identyfikacja projekcyjna to pojęcie wyrosłe z tradycji psychoanalitycznej. Opisuje, jak trudne, nieuświadomione części doświadczenia pacjenta mogą zostać „przekazane” drugiej osobie i odtworzone w relacji, także w relacji z terapeutą. Błąd wrogiej atrybucji pochodzi z kolei z psychologii poznawczej i społecznej. Opisuje utrwaloną tendencję do odczytywania niejednoznacznych zachowań innych ludzi jako wrogich. Choć oba pojęcia powstały w różnych szkołach, opisują pokrewne doświadczenia: przekonanie, że świat i inni są zagrażający, oraz sposoby, w jakie to przekonanie samo się potwierdza.

Pomostem między nimi jest osobista narracja pacjenta, czyli opowieść, jaką człowiek tworzy o sobie, innych i swoich relacjach. W niej spotykają się nieświadome wzorce relacyjne i wyuczone sposoby interpretowania rzeczywistości. Kluczowe okazuje się nie to, co mówi ta opowieść, ale to, jak bardzo jest sztywna. Sztywna narracja i wrogie interpretacje wzajemnie się wzmacniają i zamykają człowieka na nowe doświadczenie. W tym ujęciu zmiana terapeutyczna nie polega na zastąpieniu „złej” opowieści „dobrą”. Polega na stopniowym zmniejszaniu sztywności narracji: poprzez symbolizację afektu, większą elastyczność interpretacyjną i rozwijanie tzw. momentów innowacyjnych, czyli chwil, w których w opowieści pacjenta pojawia się coś nowego. Praca z narracją pozwala dostrzec utrwalone wzorce, zrozumieć ich źródła i stopniowo budować bardziej elastyczną, mniej zagrażającą opowieść o sobie i świecie. Centralne miejsce zajmuje tu relacja terapeutyczna, w której pacjent może doświadczyć czegoś innego niż to, czego oczekuje na podstawie dotychczasowej historii.

Artykuł jest dobrym przykładem tego, co rozumiemy przez myślenie integracyjne. Artykuł pokazuje, jak takie podejście może wyglądać w praktyce, gdy teoria z różnych tradycji służy jednemu celowi: lepszemu rozumieniu pacjenta.

Zachęcamy do lektury!

Opis bibliograficzny:
Kita, S. (2026). Projective identification, hostile attribution bias, and personal narrative in integrative psychotherapy. Psychoanalytic Psychotherapy. Advance online publication.
https://doi.org/10.1080/02668734.2026.2711943