Rada Superwizorów Psychoterapii Uzależnień

Z dnia 8 lutego 2016 roku

Szanowni Państwo,

 

Spieszę poinformować, że Rada SPU zainaugurowała nową kadencję styczeń 2016- grudzień 2018 posiedzeniem 30.01.2016.

 

Zgodnie z regulaminem odbyło się głosowanie, w trakcie którego wybraliśmy spośród uczestników posiedzenia:

Wiceprzewodniczących RSPU- są to Dorota Reguła oraz Jacek Kasprzak oraz Przewodniczącą - Agnieszka Litwa-Janowska.

W składzie Rady są także Bożena Maciek-Haściło, Grażyna Rychlicka-Schirmer oraz Iwona Kołodziejczyk

 

W świetle powyższych decyzji - siedziba Rady pozostaje bez zmian, w Krakowskim Stowarzyszeniu Terapeutów Uzależnień, w Krakowie, ul. Jerzmanowskiego 40 tam też mieści się nasz sekretariat i jest przechowywana dokumentacja. Dotychczasowe konto RSPU jest nadal aktualne- 21 1940 1076 3085 1948 0013 0000

 

Wkrótce zostanie zwołane posiedzenie Komisji ds Etyki przy RSPU. Aktualnie rekomendowani jej członkowie to: Zofia Sobolewska-Mellibruda, Sławomir Grab i Rajmund Janowski

 

Czekamy na informację o decyzji PTBU co do rekomendacji.

 

Jeszcze raz składam podziękowania wszystkim zaangażowanym w tworzenie ram i realizację celów przedsięwziętych przez nasze towarzystwa w związku z Radą SPU.

 

z poważaniem,

 

Agnieszka Litwa-Janowska

 

Przewodnicząca RSPU

pełny tekst uchwał 30.01.2016

Z dnia 25 czerwca 2015 r.

KONF1.JPGSprawozdanie z konferencji

ETYKA W SUPERWIZJI I PSYCHOTERAPII OSÓB UZALEŻNIONYCH I CZŁONKÓW ICH RODZIN

W dniu 18.05.2015 miało miejsce ważne wydarzenie dla środowiska psychoterapeutów uzależnień. W niezwykłej oprawie Sali Obrad Rady Miasta Krakowa odbyła się konferencja: „Etyka w superwizji i psychoterapii osób uzależnionych i członków ich rodzin” zorganizowana przez Radę Superwizorów  Psychoterapii Uzależnień (RSPU). Była to pierwsza od niemal dziesięciu lat próba wznowienia dialogu na temat etyki pracy psychoterapeuty oraz przywrócenia należytej roli refleksji na ten temat. Pomagały w tym wystąpienia znamienitych prelegentów, znakomicie wpisujących się w wątki, z którymi borykają się na co dzień psychoterapeuci.

        Konferencja została otwarta przez Przewodniczącą RSPU Agnieszkę Litwę –Janowską, która przypominiała historię zakończenia przed wielu laty pracy Komisji Etyki przy PARPA oraz powołania na nowo i przywrócenia jej działalności przy Radzie Superwizorów.

        Pierwszym prelegentem był dr Piotr Szczukiewicz z wystąpieniem  „Relacja pomagania a problemy etyczne”. Autor rozważał zastosowanie  kategorii "dobro-zło" w profesjonalnej terapii i superwizji, akcentując fakt, że proces terapeutyczny jest oparty na szczególnego rodzaju relacji interpersonalnej między osobą szukającą pomocy a terapeutą. Z tego względu profesjonalne pomaganie jest integralnie związane z problematyką etyczną, bowiem kontakt międzyosobowy może być źródłem zmian pozytywnych, ale może także być przyczyną niepowodzeń i nadużyć. W referacie zwrócono uwagę, że klasyczne przygotowanie etyczne z jakim spotykamy się w czasie studiów i szkoleń, to po prostu zapoznawanie z kodeksem etycznym (np. lekarza, psychologa, psychoterapeuty). Taki kodeks definiuje podstawowe powinności osoby np. zajmującej się diagnozą czy terapią. Tymczasem problemy etyczne w praktyce pomagania wykraczają często poza zestaw reguł postępowania. Dotyczy to różnego rodzaju konfliktów wartości, dylematów światopoglądowych, czy sprzecznych motywów, jakimi kierujemy się pomagając, prowadząc terapię czy superwizję. Dlatego autor postawił tezę, że rozwiązywanie dylematów etycznych związanych z pomaganiem wymaga refleksji nad źródłem powinności moralnej a etyka niesienia pomocy wymaga wrażliwości na wartości, które zawarte są w kodeksach etyki zawodowej.

        W te rozważania znakomicie wpisał się wykład Arletty Kubickiej: „Władza i nadużycia władzy w procesie psychoterapii”. Kwestia władzy w psychoterapii osób uzależnionych wydaje się być tematem wiodącym, ponieważ samo uzależnienie od alkoholu jest stanem, w którym pacjent "nie ma władzy" nad swoją interakcją z alkoholem. Zgłaszanie się pacjentów do leczenia często wynika z władzy, jaką posiadają instytucje obligujące pacjenta do terapii (m.in. Sądy Rodzinne, Karne, Komisje Rozwiązywania Problemów Alkoholowych). Bliscy osób uzależnionych szukają pomocy, gdy doświadczają braku władzy nad zachowaniami swoich uzależnionych partnerów czy krewnych. Władza wynika z dyrektywności terapii, ram terapii, które tworzy określona instytucja, w której terapia jest oferowana. Nadużycie władzy może odbywać się w ramach relacji terapeutycznej, w ramach procesu terapeutycznego, w ramach instytucji oferującej terapię. Arletta Kubicka, w sposób niezwykle ekspresyjny  oprócz przedstawienia przejawów tego zjawiska, często subtelnych, postawiła  wiele pytań: „W jak wielu placówkach terapeuci mówią między sobą o pacjentach w taki sposób, że pacjenci słuchając tego nie czuli by się obrażeni czy upokorzeni? W jak wielu tak nie mówią? Jak często przedmiotem refleksji terapeutów jest ich sposób mówienia o pacjentach?” Podkreślała znaczenie dobrego zespołu i mentalizacji w kontekście procesów zachodzących w instytucjach zajmujących się terapią uzależnień. Mówiła o ryzyku „antyzadania” i „antygrupy”.

    Kolejnym punktem konferencji był panel dyskusyjny: „Etyka – wybór czy zobowiązanie”, w którym udział wzięli przedstawiciele Komisji Etyki z jej przewodniczącą Zofią Sobolewską – Mellibruda, Sławomirem Grabem oraz  Rajmundem Janowskim. Omawialiśmy sens istnienia kodeksu etyki terapeuty jako ramy dla wrażliwości na normy i poszanowania wzajemnej relacji w terapii i superwizji. Mówiliśmy o znaczeniu powołania Komisji  wynikającej z potrzeby obecności autorytetu w odniesieniu do wątpliwości, czy błędów etycznych w psychoterapii uzależnień i superwizji. Uczestnicy konferencji żywo dyskutowali kwestie etyki i przydatności zmian wprowadzonych przez Radę.

        Po lunchu Łukasz Müldner-Nieckowski przedstawił swoje refleksje związane z wchodzeniem nowych technologii do praktyki psychoterapeutycznej i superwizyjnej. Uważa, że niezależnie od relacjonowanych przez superwizorów i osoby korzystające z superwizji licznych korzyści, płynących także z jej zdalnej formy, warto zwrócić uwagę na kilka istotnych kwestii etycznych, które się z nią wiążą. Należy do nich zakres możliwości zapewnienia bezpieczeństwa, intymności i tajemnicy superwizji – przy braku pełnej kontroli nad funkcjonowaniem sprzętu służącego komunikacji. Mówił również o znaczeniu funkcjonowania relacji w dwóch różnych w rzeczywistości miejscach, w których przebywają w trakcie rozmów uczestnicy dialogu. Proponował, by zadawać sobie pytania- na ile wybór zdalnej formy superwizji umożliwia adekwatną ocenę przebiegu psychoterapii lub czy ma ono związek z potencjalną tendencją do unikania przez superwizanta pełnego zaangażowania w ten proces.

        W kolejnym wystąpieniu, Serafin Olczak przedstawił rozważania na przykładzie z własnej praktyki :  „Terapia wielu członków rodzin  w jednym ośrodku. Tajemnica treści, czy tajemnica faktu terapii - dylematy etyczne w terapii uzależnień.” W praktyce terapeutycznej istnieje coś takiego jak obiektywizacja wywiadu i można za zgodą pacjenta włączyć pozostałych członków rodziny w proces diagnozy, w celu zebrania obiektywnych informacji. Jednakże wydaje się, że zawsze należy mieć na uwadze to, że diagnoza jest już etapem budowania zaufania i zrębów przymierza terapeutycznego opartego na wzajemnym zaufaniu. My ufamy pacjentowi, że to co mówi jest prawdą i że on oczekuje od nas pomocy (nie musi to oczywiście oznaczać pozbycia się problemu uzależnienia). Pacjent ufa nam, że może ujawnić o sobie pewne informacje, które nie zostaną ujawnione na zewnątrz. Autor chciał byśmy, w oparciu o przedstawiony casus – obrazujący dylemat etyczny, przyjrzeli się kwestii tajemnicy terapeutycznej. Próbował odpowiedzieć na pytanie czego ma ona dotyczyć i co ma rozstrzygać o jej zasadności.

         Na zakończenie Jacek Kasprzak przedstawił założenia  akcji – programu „3xtak”, której cele i zadania zostały przedstawione na łamach TUiW w poprzednim numerze.

        Konferencyjne wystąpienia były z uwagą słuchane, komentowane i dyskutowane przez uczestników konferencji na sali i w przerwach. Wszyscy podkreślali konieczność zwiększania w naszym środowisku świadomości zagadnień i ram etycznych oraz pogłębiania umiejętności rozpoznawania i rozstrzygania dylematów związanych z odpowiedzialnością zawodową.

Na konferencji zabrakło zaproszonych przedstawicieli PARPA i KBPN. Żałujemy, bo liczyliśmy na dialog na temat norm i wartości w pracy psychoterapeutycznej z przedstawicielami instytucji nadających uprawnienia zawodowe w leczeniu uzależnień.

Wszystkich, którzy nie dotarli na naszą konferencję zachęcamy do czytania materiałów z wystąpień na stronie www.radasuperwizorow.pl

KONF2.JPGKONF3.jpg

        

Z dnia 8 marca 2014 r.

rada2.jpg

Z dnia 23.04.2013 roku

Miło nam poinformować, iż 25 stycznia 2013 roku nasze Stowarzyszenie przystąpiło do Rady Superwizorów Psychoterapii Uzależnień

image001.jpg